Geschiedenis Thee | Wijs en Zonen
18734
page,page-id-18734,page-template-default,ajax_updown_fade,page_not_loaded,,side_area_uncovered_from_content,columns-4,qode-theme-ver-7.2,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.4,vc_responsive

Geschiedenis Thee

In het Chinees wordt thee ‘cha’ genoemd.

Het Chinese karakter zoals rechts te zien, toont veel gelijkenissen met het karakter van boom, dus het verwijst naar de zogenaamde theeboom en niet naar de theeblaadjes.

 

Keizer Shen Nung

Over de oorsprong van thee doen veel verhalen de ronde, maar het bekendste is dat over de Chinese keizer Shen Nung. Op een dag in het jaar 2737 v. Chr. was hij zijn drinkwater aan het koken onder een theeboom, de Camellia sinensis. Er woei een zachte bries door de takken, waardoor enkele blaadjes in de pot vielen. De keizer nipte nieuwsgierig aan dit toevallig ontstane drankje en raakte zo enthousiast over het aftreksel, dat hij de wilde theeplant ging cultiveren. Zo werd volgens de Chinese overlevering thee als drank ontdekt.

 

Prins Dharma

Volgens de Japanse overlevering had de Indische prins Dharma –die naar China was vertrokken om het Boeddhisme te prediken– de eed afgelegd om gedurende deze 9-jarige missie niet te slapen. Hij viel echter in slaap en toen hij wakker werd, had hij zo een afkeer tegen zichzelf, dat hij besloot om zijn oogleden eraf te trekken, zodat ze nooit meer dicht konden gaan. Hij gooide zijn oogleden op de grond en daar waar ze terechtkwamen, begon een theestruik te groeien met blaadjes die hem de nodige energie zouden geven om zijn oogleden open te houden. Bij de Indische versie van dit verhaal werd prins Dharma na 3 jaar overmand door oververmoeidheid. Hij besloot daarom om op een paar theebladeren te kauwen, zodat hij de resterende 6 jaar wakker zou blijven.

 

Houthakker

Ten slotte een laatste legende waarbij de thee werd ontdekt door een houthakker. Terwijl hij bezig was met het omhakken van bomen zag hij, dat meerdere apen bladeren van een boom (de zogenaamde theeboom) afplukten en erop begonnen te kauwen. Hij besloot om er ook een aantal te proeven en vond deze zo lekker, dat hij de bladeren meenam naar zijn dorp, en binnen een mum van tijd dronk iedereen water met theeblaadjes.

Het theedrinken verspreidde zich vervolgens van China naar Japan en pas in de 15e en begin 16e eeuw kwamen de Europeanen via respectievelijk de Portugese en Hollandse koopvaardij in aanraking met thee.

In het grootste gedeelte van China en in Japan gebruikt men het woord “cha” voor thee. Daarom kom je dit woord vaak tegen in Japanse theesoorten als Sencha of Bancha. Echter, in de Chinese provincie Fujian is het woord voor thee “te”. De Hollanders, die handelscontacten hadden in Fujian en tevens de eersten waren, die op grote schaal handel begon te bedrijven in thee, namen dit woord over en introduceerden het in de meeste andere Europese landen. Aangezien Rusland en Portugal hun eigen handelsroutes naar China kenden, hebben zij een ander woord voor thee. De Portugezen noemen het “cha” en de Russen “chai”.

chinese-cha-teken